​Een onverwachte route. Advocatuur of rechten in het algemeen? Dat was een ver van mijn bed show. Ik kom uit een doorsnee middenklassengezin, ouders allebei leerkracht, de eerste vrouw van de familie met een universitair diploma. De juridische wereld was mij dan ook totaal onbekend. Toch had ik in het middelbaar al snel de droom: ik word advocaat.

Ik moest dan ook alles zelf ontdekken over deze bijzondere en voor mij mysterieus aanvoelende wereld.

Naast het feit dat ik geen advocaten als voorbeeld had in mijn dichte omgeving, studeerde ik in het middelbaar af in de richting Woordkunst-Drama. Hierdoor genoot ik niet de ‘juiste’ vooropleiding om rechten te gaan studeren. Naar de universiteit trekken, werd mij dan ook sterk afgeraden. Tegen het advies van de leerkrachten in, koos ik toch voor een universitaire opleiding: geen rechten, maar criminologie. Op dat moment voelde dit als een veiligere en meer haalbare optie. Na het behalen van mijn bachelor Criminologie schakelde ik toch over naar de opleiding rechten. In 2019 behaalde ik mijn diploma van Master in de Rechten.

​Bij gebrek aan een voorbeeld in mijn dichte omgeving, had ik destijds ook een stereotiep beeld van advocaten

Bij gebrek aan een voorbeeld in mijn dichte omgeving, had ik destijds ook een stereotiep beeld van advocaten : de klassieke formele corporate lawyer. Iets dat totaal niet bij mij paste, maar ik deed er alles aan om mij er toch aan te matchen. Mijn lange blonde haren verfde ik bruin. Mijn sneakers wisselde ik in voor schoenen met hakken. Mijn vrolijke en kleurrijke kledij droeg ik enkel nog in het weekend. Voor mijzelf paste ik toen volledig in het totaalplaatje van ‘een advocaat’.

Tijdens het solliciteren merkte ik dat er geen klik was met de grote en/of klassiekere kantoren. Paste ik dan toch niet in het beeld dat ik had van ‘een advocaat’?! Uiteindelijk kwam ik terecht bij middelgrote kantoren die op een innovatieve manier naar de advocatuur keken. Die kantoren sloten beter bij mij aan, en ik heb er ook graag gewerkt.

Plots moest ik even stilstaan

Maar, toch ontbrak er iets, het voelde aan alsof ik niet genoeg voldoening uit mijn werk haalde.

Door de werkdruk en lange dagen heb ik nooit stilgestaan bij dat gevoel. Het leek alsof ik iedere dag op een sneltrein stapte, tot ik op een dag het perron niet meer haalde. Mijn lichaam zei dat het stopte. Ik werd door de huisarts thuis geschreven wegens overstressing en had eindelijk tijd om stil te staan bij de dingen waar ik energie uit haal.

Na het middelbaar vaarwel zeggen tegen de kunstsector, leek toen geen opgave. Tot ik het besef kreeg dat ik in de juridische sector mijn creatief ei niet kwijt kon. Ik voelde voor het eerst dat ik dit echt miste in mijn job.

Begrijp mij niet verkeerd, ik ben graag advocaat en doe mijn werk met hart en ziel. De realiteit is dat je als advocaat altijd met ernstige zaken bezig bent en er verwacht wordt dat je altijd serieus bent. Door het stereotiep beeld dat ik had van de advocatuur, had ik altijd het gevoel dat ‘out of the box’ denken niet was toegestaan.

Twijfel en liefde voor de toga

Even dacht ik eraan om de advocatuur te verlaten. De sollicitaties voor jobs buiten de advocatuur verliepen vlot. Toch voelde dit ook niet als de juiste keuze. Advocaat zijn is, in mijn ogen, één van de mooiste jobs. Wat als tiener een onbereikbare droom leek, werd, door hard werken, mijn realiteit. Ik voelde dat ik dit niet wou achterlaten.

Nooit meer een pleidooi houden, nooit meer een toga aandoen, dat voelde niet goed.

Maar, terug aansluiten als medewerker bij een kantoor was voor mij ook geen optie meer. Ik had nood aan vrijheid: zelf mijn agenda bepalen en opnieuw ruimte maken voor mijn creatieve kant.

Hierdoor nam ik een moeilijk, maar moedig besluit. Ik zou de advocatuur niet verlaten, maar ik zou een eigen advocatenkantoor oprichten. Zo kan ik mijn eigen keuzes maken.

Ik wil een toegankelijke advocaat zijn. Geen chique moeilijke woorden die niemand begrijpt. Alles uitleggen op een laagdrempelige manier en in mensentaal. Cliënten helpen, adviseren en ervoor zorgen dat ze begrijpen wat hen te wachten staat: dat is mijn uitgangspunt. Altijd met een empathische insteek, want ik geloof dat achter elk dossier een mens zit met een verhaal.

Bovendien geloof ik niet in werkdagen van 9u-18u of langer. Niemand is elke dag productief en al zeker geen uren aan één stuk. Rust, voldoende pauzeren en op kalme dagen op tijd de laptop dicht doen, dat werkritme vond ik in geen enkel kantoor. Het gaf mij een drijfveer om dit vorm te geven. Gedaan met ‘druk, druk, druk’, nooit ergens tijd voor hebben en opkijken tegen de werkweek. Ik wil zelf aanvoelen wanneer ik efficiënt kan werken. Los van het feit dat sommige zaken, zoals zittingen, voor jou als advocaat worden bepaald. Toch blijft het een uitdaging. Zeker nu mijn kantoor groeit en er meer zaken binnenkomen. De werkdruk stijgt, zaken zijn dringend en moeten gebeuren. Zoeken naar evenwicht en op tijd hulp inschakelen is nieuw voor mij, maar hoort er bij als zaakvoerder.

Eerlijk is eerlijk: ik ga de weg naar een eigen kantoor en het runnen ervan niet romantiseren. Toen mijn dienstverleningsovereenkomst bij mijn vorig kantoor afliep, moest ik zelf zorgen voor brood op de plank.

​Mijn mooie beroep in de kijker zetten en stereotypes uit de wereld helpen, daar wou ik mij al lang voor inzetten

Ik had nooit veel kunnen sparen, zowel privé als professioneel, door bepaalde dingen die gebeuren in het leven. Zonder budget en zonder cliënteel moest ik beginnen, en dat was met een klein hartje. Het zorgde voor de nodige stress. Ik moest opzoek gaan naar een manier om mensen te bereiken. Zo kwam ik uit bij sociale media: het kanaal om gratis een groot bereik te hebben.

Mijn mooie beroep in de kijker zetten en stereotypes uit de wereld helpen, daar wou ik mij al lang voor inzetten. Hier werd ik echter nooit voor aangemoedigd. Want, een advocaat op sociale media: is dat wel professioneel? Je gaat jezelf belachelijk maken… Of wie zit daar op te wachten?

Zonder financiële middelen had ik weinig andere keuze om marketing te voeren. Sociale media werd mijn manier om ‘Wegwijs Advocaten’ op de kaart te zetten. Meer dan mijn IPhone had ik niet nodig om de eerste reels te maken en zo was mijn TikTok- en Instagramkanaal geboren.

Zo komt mijn creatieve en juridische kant uiteindelijk samen bij het maken van content. Op een eerlijke manier neem ik volgers mee in mijn wereld als jonge advocaat met een eigen kantoor.

Ben je niet eenzaam zo zonder collega’s?

De keerzijde van een eigen advocatenkantoor runnen, is de eenzaamheid. De eerste maanden, en nu overvalt dat gevoel mij soms nog, moest ik wennen aan de eenzame werkdagen. Overleggen met een collega bij een moeilijk dossier zat er niet meer in. Even ventileren over een lastige zitting, kon ik enkel bij mezelf. Keuzes maken of dingen die toch net iets anders lopen dan verwacht of gehoopt? Allemaal mijn verantwoordelijkheid. Vakantie, maar er loopt een belangrijk dossier? Die laptop toch enkele uurtjes opendoen.

De eenzaamheid zorgt langs de andere kant voor meer ruimte om in mijzelf te investeren. Op een rustigere werkdag kies ik ervoor om af te spreken met een vriendin of met familie om te gaan lunchen of een koffieklets te houden. Dingen waar ik vroeger vaak geen tijd voor maakte.

De belangrijkste les die ik het voorbije jaar leerde: durf af en toe je gevoel te volgen. Als jurist zeker niet gemakkelijk. We worden namelijk zeer rationeel opgeleid. Soms is het toch goed om eens stil te staan bij dat buikgevoel. Ik wou al zo lang posten op sociale media over de schoonheid van dit beroep om te laten zien wat advocatuur echt inhoudt en voor mensen kan betekenen. Lang werd ik tegengehouden door beperkende gedachten die anderen mij hadden aangepraat: belachelijk, onprofessioneel, blabla… Ondertussen heb ik al zoveel opportuniteiten gekregen, zoals het schrijven van deze column, door zichtbaar te zijn op sociale media. Ik hoop anderen hiermee te kunnen inspireren en te laten zien “denk is out of the box, ook als (toekomstige) advocaat of jurist”.

En dat doe ik terug met kleurrijke en vrolijke kleuren, en sneakers… Het hoeft niet allemaal grijs of blauw te zijn en enkel hakken dragen, das toch ook verleden tijd…

Jasmijn Dobbeleers – Wegwijs Advocaten

​Deze column verscheen eerder ook in het Jubel Magazine. Het papieren tijdschrift ontvangen? Stuur een mailtje naar redactie@jubel.be