​Toen ik zo’n zes jaar geleden aan boord kwam was Hugo Lamon al een vaste Jubel-waarde. Waar je de naam ook laat vallen, hij laat altijd wel een belletje rinkelen. Maar wie is Hugo Lamon nu echt? Om hem beter te leren kennen en om zijn tienjarig jubileum als columnist te vieren dook de redactie in de Jubel-archieven.

De honderden schrijfsels van Hugo Lamon schetsen een veelkleurig beeld van een man met veel facetten. We doen een poging om hem samen te vatten: de tien gedaanten van een Jubel-columnist.

1. Hugo Lamon als beginneling

Iedereen moet ergens beginnen. En zo ook Hugo Lamon. Het leven pré-Jubel blijft voor de redactie een mysterie. Wat we wel weten is dat we zijn eerste tekst publiceerden op 11 januari 2016: “Ieder heeft zijn rol: de minister moet de uitspraken van de rechters respecteren”. Al meteen schrijft hij over een thema dat Hugo Lamon nauw aan het hart gaat: de scheiding der machten die essentieel is voor onze rechtsstaat, waarin ieder zijn eigen rol te vervullen heeft: de advocaat en de magistraat, de wetgever en de minister van Justitie. Helaas blijkt dat zelfs na tien jaar Lamon nog niet voor iedereen duidelijk, want ook in het afgelopen decennium lieten meerdere politici (waaronder ook wat ministers) zich al eens laatdunkend uit over “activistische rechters” en “werkstrafjes”. Gelukkig blijft hij regelmatig op dezelfde nagel kloppen.

2. Hugo Lamon als ‘deontoloog’

We moesten er even het woordenboek op naslaan of ‘deontoloog’ wel een bestaand woord was, maar ja hoor het staat er, zwart op wit, in de Dikke Van Dale. ‘Deontologie’. Het was zowat het eerste woord dat bij ons opkwam bij het voorbereiden van deze column. En niet ten onrechte. Een snelle telling leert ons dat Hugo Lamon alleen al de laatste vier jaar meer dan dertig keer over de advocatendeontologie schreef. Het thema houdt hem duidelijk bezig. Ook op vandaag: nog maar enkele weken geleden maakte hij een analyse van wat de deontologie zegt over de controversiële casus rond de advocate die in het weekend opdiende in het restaurant van haar partner (uitzonderlijk met voetnoten). Al schrijft hij er ook soms in zijn gekende ironische stijl over: “Deontologie is iets voor losers” (10 mei 2023).

3. Hugo Lamon als ideeënman

“Het moet toch niet gemakkelijk zijn om iedere week een onderwerp te verzinnen” Hugo Lamon hoort het regelmatig, vertelt hij ons. En eerlijk gezegd, ook wij van de redactie zijn soms nog verbaasd. Natuurlijk zijn er van die weken dat we wel wat kunnen voorspellen wat er uit zijn pen zal vloeien. Als het weer eens wrakingsverzoeken regent in een mediageniek proces of als zelfs magistraten gaan betogen, weet je dat Lamon er zijn licht over zal laten schijnen. Maar met zijn eigenzinnige invalshoeken weet hij dan toch weer te verrassen. Ideeën genoeg dus. Ook om de komende tien jaar columns te blijven schrijven?

4. Hugo Lamon als pietje-precies

Exact 764 woorden. Zo lang is de wekelijkse column gemiddeld. Precies zoveel woorden heeft hij nodig om de juridische actualiteit te analyseren. Niet meer niet minder. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.”

5. Hugo Lamon als volhouder

Regen noch wind weerhoudt Hugo Lamon ervan zijn column door te sturen. Vakantiedagen bestaan niet. Ook op kerstdag valt er netjes een opiniestuk in de redactiemailbox (waarop dan een Chinese vrijwilliger van de redactie aan het werk moet om die column online te krijgen). Ook ziekte of een te drukke agenda vormen geen obstakel. Het leidt ten hoogste tot een zeer uitzonderlijke “ik ga vandaag mijn column iets later sturen”. Op tien jaar viel Lamon op woensdag één keertje op een donderdag. Het weze hem vergeven.

6. Hugo Lamon als lawfluencer

Op social media kan en mag iedereen zijn stem laten horen. En dat is goed. De laatste jaren hebben ook veel – heel veel – mensen er gebruik van gemaakt om hun ongenoegen over justitie in België te laten horen. Er waren dan ook heel wat zaken (Sanda Dia, Julie Van Espen) die de gemoederen beroerden. En het is ook goed dat de burger zich uitspreekt. Alleen gaat de nuance dan wel eens verloren. Zeker als een schreeuwlelijk als Acid zich in het debat mengt, zonder enige kennis van de materie. Misschien is het dan wel goed dat er een lawfluencer als Hugo Lamon rondloopt “die gepassioneerd met recht bezig (is)” (“Een lawfluencer groet ’s ochtends de dingen. Fuck justitie. Laten we eens even exposen”, 28 februari 2024).

7. Hugo Lamon als justitiewaakhond

Of moeten we zeggen “Hugo Lamon als criticus” of “Hugo Lamon als grote boze wolf”. Ministers, partijvoorzitters, rechters, professoren, commentatoren, influencers en confraters. Ze hebben het allemaal al eens mogen ervaren. Wie een (controversiële) mening uit in de krant of op social media, kan verwachten dat hij of zij de week erop prominent figureert in de nieuwe Lamon. Daarbij schuwt hij de scherpe woorden niet. Maar Hugo speelt altijd op de bal, niet op de man of vrouw. Eigenlijk is Lamon zo een beetje de Geert Hoste van Justitie. In de jaren negentig was er voor politici immers maar één ding erger dan genoemd worden in de eindejaarsconference van Geert Hoste, en dat was niet genoemd worden in de eindejaarsconference van Geert Hoste. En zo is het ook voor al wie bezig is met justitie in België: er is maar één ding erger dan genoemd worden in de column van Lamon, en dat is …

Allemaal goed en wel, maar steekt Hugo Lamon wel eens de hand in eigen boezem? Zeker. Hij schrikt er niet voor terug om ootmoedig te schrijven dat iemand anders gelijk heeft (“Toppleiter Hans Rieder heeft gelijk”, 14 januari 2026). Met de nodige zelfspot erbij natuurlijk.

8. Hugo Lamon als humorist

“Kan sporen van ironie en satire bevatten”. De zelfspot en ironie kruiden zijn teksten. Misschien moeten we toch maar eens een waarschuwing bij ieder stuk plaatsen.

Sommige lezers zullen allicht af en toe groen lachen bij het lezen van een stuk. Maar dat is nu net de bedoeling, want al lachend zegt de zot de waarheid, zoals het oude Vlaamse spreekwoord gaat. Columnisten als Lamon zijn als de narren die vroeger aan het hof van hertogen en koningen de machthebber met de neus op de feiten drukten. Als een luis in de pels van de macht. Een ontzettend belangrijke publieke functie. We hebben deze narren meer dan ooit nodig. En Hugo vervult de rol met verve. (Sorry, not sorry, Hugo).

9. Hugo Lamon als fan van Pommelien Thijs

Als criticus, als justitiewaakhond, als trendwatcher, als lawfluencer weet Hugo Lamon dat goed advies soms uit onverwachte hoek kan komen. Zelfs van een popster. En zo blijkt Lamon zelfs fan te zijn van Pommelien Thijs. Hij kent haar werk zo goed dat hij zonder verpinken citeert uit haar hit Erop of eronder. We kunnen zelfs wat van haar leren. (“Wat Justitie kan leren van Pommelien Thijs”, 23 augustus 2023).

10. Hugo Lamon als publiekslieveling

Na tien jaar en ettelijke honderden columns is Hugo Lamon uitgegroeid tot een publiekslieveling. Hij weet nu en dan de gevoelige snaar te raken. Het zorgt ervoor dat hij tot op herentoiletten door lezers wordt aangesproken (“U gaat daar toch geen stuk over schrijven?”, 3 december 2025). Maar wat betekent dat in leescijfers? Voor één keer gunnen we u graag een blik in de interne keuken van Jubel: Lamon op Woensdag bereikt op een jaar moeiteloos 60.000 lezers. Daarmee heeft Hugo de kaap van het half miljoen lezers al een hele tijd achter zich gelaten. Was hij een rockartiest, zou hij een gouden plaat aan zijn muur kunnen hangen. Ook op socials weet hij steeds te beroeren met duizenden ‘engagements’ (vakjargon voor likes en comments).

Een recente uitschieter? “Wanneer een rechter het verwijt krijgt een degoutante, crapuleuze smeerlap te zijn” (24 september 2025) lokte zelfs meer dan 3.000 lezers naar Jubel.

Tot zover onze poging om Hugo Lamon in enkele woorden en beelden te vatten. Wie meer wil, kan zich tot een archief met honderden van zijn eigen teksten richten. Veel leesplezier.

Dank voor de tien jaar boeiende inzichten en gedurfde mening Hugo. Vivat crescat floreat.

Wim Putzeys, in naam van het ganse Jubel-team