​Wie ooit een goede tentoonstelling heeft bezocht, herkent het meteen.
Het klopt.
Je wordt als bezoeker bijna ongemerkt meegenomen, van het ene werk naar het andere, van verwondering naar reflectie, doorheen het achterliggende verhaal.
Een esthetische ervaring, ook al beschouw je misschien geen enkel kunstwerk op zichzelf als ‘mooi’.
Hetzelfde geldt voor de organisatie die erachter zit.
De onzichtbare structuur – de keuzes, de afstemming, timing en praktische voorbereiding – is ook niet ‘mooi’ te noemen op de manier waarop we dat woord meestal gebruiken. Maar als het klopt, heeft ook organisatie schoonheid, zijn eigen esthetiek.
Die ik essentieel zou durven noemen.

Op korte termijn functioneel. Voor de kwaliteit van het beoogde eindresultaat – krijg je je verhaal verteld aan de bezoeker?
En op lange termijn? Als voorwaarde voor het bereiken van je diepere doelstellingen én voor de voldoening van iedereen die mee bouwt aan dat verhaal.

Ik zie mijn ervaring als zowel bezoeker als organisator van tentoonstellingen ook terug in de – voor mij nieuwe – expertisedomeinen van Jubel, law, tax & finance.
Netwerken bijvoorbeeld kan handige praktische contacten opleveren, voor de bruikleen van een kunstwerk, het inwinnen van een correct advies, het aantrekken van een nieuwe klant.
Maar ook diepgaandere connecties met partners for the long run, met wederzijds begrip voor herkenbare moeilijkheden en ondersteuning in het streven naar gelijkaardige langetermijndoelen.

Het gebruik van een spreadsheet voor de detailplanning van de laatste opbouwweek van een tentoonstelling kan misschien pijn doen aan de ogen van een accountant die Excel gebruikt met talloze functies en formules, zoals het bedoeld is.
Maar als de organisatie klopt, van uur tot uur of tot cijfers na de komma, is het enthousiasme – mag ik het liefde noemen? – even groot.

Of het doorgronden van een softwaresysteem tot het punt dat je het écht kan laten werken voor jou, in plaats van een volgzaam gebruiker te zijn van de standaardinstellingen?
Het graven naar de informatie die je nodig hebt om zowel het kleinste detail als het grote plaatje te zien, het eindeloze schaven aan een tekst tot die precies zegt wat je bedoelt? Het zoeken naar de juiste toon om heel de betekenis ervan aan je toehoorders over te brengen, het perfecte beeld dat een visie overbrengt?
Het extra beetje uitleg dat de bezoeker of cliënt écht meeneemt in het verhaal?
Schoonheid…

Het gevaar, voor al deze organisatie in al deze domeinen?
Hoe weinig zichtbaar de waarde van dit proces is. Niet alleen voor het publiek of de cliënt, maar ook binnen de organisatie zelf.
Met als risico dat het onderschat wordt of onder druk komt te staan door onze neiging tot steeds sneller en meer.
Maar als de focus enkel ligt op het eindresultaat of organisatie herleid wordt tot een kale efficiëntie, komen zowel kwaliteit als voldoening in het gedrang.
Dan kom je vaak nog wel tot een resultaat, maar dat ‘klopt’ niet meer.

Dus misschien begint het daar, bij tijd nemen – en geven – voor een manier van werken die aandacht voor het proces overlaat. Niet alsof het een aanloop is naar het echte werk, maar als essentieel onderdeel van – de schoonheid van – het werk zelf.

Het netwerk dat groeit met visie in het achterhoofd. Grondig uitgewerkte én gedragen policy’s en procedures. Zorgvuldig gekozen dossiers. Software en AI die echt helpen in de dagelijkse werking. Je toeleggen op leesbare rapporten en duidelijk brengen van je boodschap. Die extra toelichting, de grondige planning die ruimte laat voor rust en reflectie, de cijfers na de komma.

Dan wordt organisatie esthetisch.
Niet als oppervlakkige schoonheid, maar als iets dat in balans is, dat aangenaam is om in te bewegen. En dat uitnodigt tot the long run en the extra mile.
Omdat het klopt, zoals een goede tentoonstelling.

Hanne Truyers, Publishing Assistant Jubel