De beslistermijn van de vergunningverlenende overheid is een vervaltermijn. Is er geen beslissing genomen binnen die termijn, wordt de aanvraag geacht stilzwijgend te zijn geweigerd of het beroep stilzwijgend te zijn afgewezen. Die beslistermijn kan in specifieke gevallen verlengd worden. Maar hoe vaak die verlenging geldt, heeft al wel wat voeten in de aarde gehad…
De tweevoudige rechtspraak over de eenmalige verlengingsmogelijkheid
De beslistermijn van de vergunningverlenende overheid kan in de gewone vergunningsprocedure, eenmalig verlengd worden in de volgende drie gevallen:
- Wanneer door een wijzigingsverzoek van de aanvrager een nieuw openbaar onderzoek is vereist.
- Wanneer de overheid de administratieve lus toepast om een begane onwettigheid te herstellen.
- Wanneer de beslissing van de gemeenteraad over de zaak der wegen vereist is.
Die bepaling laat volgens de Raad voor Vergunningsbetwistingen echter nog niet toe om de beslistermijn tot driemaal toe met zestig dagen te verlengen in elk van die drie gevallen.
Werd de beslistermijn bijvoorbeeld al verlengd omwille van de administratieve lus (art. 66, §2, eerste lid, 2° OVD) kan er niet nadien nogmaals een verlenging intreden ten gevolge van een wijzigingsverzoek waarvoor een nieuw openbaar onderzoek vereist is (art. 66, §2, eerste lid, 1° OVD). De verlengingsmogelijk geldt, aldus de Raad voor Vergunningsbetwistingen, slechts éénmalig.
Van een opeenvolgende toepassing van iedere verlengingsmogelijkheid op zichzelf kon dus volgens de Raad geen sprake zijn.
Een gelijkaardige beoordeling drong zich op voor wat betreft een andere dubbele verlenging, die specifiek is voorzien in de vergunningsprocedure in laatste administratieve aanleg.
Op grond van artikel 66, §2/1 OVD kan een aanvrager namelijk de bevoegde overheid in beroep gemotiveerd verzoeken om een verlenging van de beslistermijn met zestig dagen. Die verlenging geldt, aldus paragraaf 2/1, “met behoud van de toepassing van paragraaf 2”.
Toch was die behouden toepassing volgens de Raad voor Vergunningsbetwistingen niet onvoorwaardelijk. Wanneer om een verlenging op basis van artikel 66, §2/1 OVD was verzocht om een wijzigingsverzoek voor te bereiden, was volgens de Raad een latere verlenging op grond van artikel 66, §2 OVD onmogelijk.
Aangezien beide verlengingen berusten op eenzelfde feitelijke grondslag, kon een verlenging op basis van artikel 66, §2, eerste lid, 1° OVD dan ook niet gecombineerd worden met een verlenging op basis van artikel 66, §2/1 OVD.
De Raad van State mengt zich in de discussie
Tegen die laatste rechtspraak tekende het Vlaamse Gewest cassatieberoep aan bij de afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Volgens het gewest kon een verlenging via het gemotiveerd verzoek (artikel 66 §2/1 OVD) wel degelijk gecombineerd worden met een verlenging omwille van een wijzigingsverzoek waarvoor een nieuw openbaar onderzoek vereist was (artikel 66, §2, eerste lid 1° OVD).
De Raad van State trad in een arrest van 16 mei 2024 de interpretatie van het gewest bij. Dat de aanvrager voordien al zou gevraagd hebben om op basis van artikel 66, §2/1 OVD de beslistermijn te verlengen, kan de van rechtswege, en dus automatische verlenging op basis van artikel 66, §2 OVD volgens de Raad niet verhinderen.
Dat beide verlengingen dezelfde ‘feitelijke grondslag’ zouden hebben, wijzigt daar dus niets aan.
De bis-rechtspraak over de dubbele verlenging van de beslistermijn
Op 8 januari 2026 velde de Raad voor Vergunningsbetwistingen opnieuw een arrest over de kwestie (RvVb 8 januari 2026, nr. RvVb-A-2526-0381). En de dubbele verlenging van de beslistermijn krijgt daarmee een tweede leven.
De Raad voor Vergunningsbetwistingen oordeelt nu namelijk dat, ongeacht de beslistermijn al eens werd verlengd omwille van een wijzigingsverzoek met nieuw openbaar onderzoek (art. 66, §2, eerste lid, 1° OVD) een tweede verlenging op gemotiveerd verzoek van de aanvrager (artikel 66, §2/1 OVD) alsnog mogelijk is.
Dat de bevoegde overheid het gemotiveerd verzoek tot verlenging toestaat, op basis daarvan de beslistermijn verlengt en er vervolgens een wijzigingsverzoek wordt ingediend waarover binnen de verlengde termijn een openbaar onderzoek wordt georganiseerd, is volgens de Raad dus niet onwettig:
“Voor zover de verzoekende partijen voorhouden dat artikel 66, §2 en artikel 66, §2/1 van het Omgevingsvergunningsdecreet niet cumulatief kunnen worden toegepast, mist hun middel juridische grondslag. Uit de bepalingen van artikel 66, §2 en artikel 66, §2/1 blijkt immers uitdrukkelijk dat een termijnverlenging op basis van artikel 66, §2 Omgevingsvergunningsdecreet de termijnverlengingsmogelijkheid uit artikel 66, §2/1 Omgevingsvergunningsdecreet onverlet laat, en vice versa.”
De Raad voor Vergunningsbetwistingen sluit zich hierbij dus aan bij het standpunt van de Raad van State en bevestigt de mogelijke dubbele verlenging in de beroepsprocedure.
Dat de tweede verlenging, op gemotiveerd verzoek en op grond van artikel 66, §2/1 OVD, naderhand gepaard zou gaan met een wijzigingsverzoek én nieuw openbaar onderzoek verandert daar volgens de Raad dus niets aan.
0 reacties