​In deze zonnige paasperiode, die velen invullen met enkele dagen vakantie, ontvluchten we even de ruwe werkelijkheid. Heeft u nog iets gehoord van de grondslapers in de gevangenissen? Het probleem lijkt even van de radar verdwenen, al houdt advocaat Walter Damen plichtsbewust de stand bij op sociale media – vandaag zijn er 736 (26 meer dan op 30 maart). Problemen geraken niet opgelost door erover te zwijgen.

Hoe zou het zijn met de strijd tegen de georganiseerde drugsbendes? Heeft u daar nog iets van gehoord? Net vandaag verspreidt de minister van Justitie via Instagram het volgende bericht: “om te voorkomen dat drugs onze straten en wijken overspoelen moeten we op elk niveau ingrijpen: in de bronlanden, in de doorvoerlanden en in onze eigen havens”. Jazeker, maar wisten we dat al niet? Intussen kon u, via dezelfde sociale media, een overzicht lezen van de straffen en verbeurdverklaringen die werden uitgesproken in een groot drugsproces in Dendermonde met 21 beklaagden (straffen van 6 maanden tot 18 jaar en een verbeurdverklaard bedrag van 1.997.465,40 euro). Die communicatie zorgde dan weer, alweer via die sociale media, voor wrevel onder meer van advocate Anne Marie De Clerck die het volgende op LinkedIn liet weten: “de tabelvorm roept bij mij een wrang gevoel van tariefrechtspraak op, alsof er bijna vaste tarieven per type dossier zouden bestaan”.

​En toch blijft het van belang dat rechtbanken meer communiceren, ook via Instagram.

En toch blijft het van belang dat rechtbanken meer communiceren, ook via Instagram. Ze doen dat overigens steeds vaker. Vorige week meldde de rechtbank van eerste aanleg Antwerpen, afdeling Mechelen, dat ze in een andere drugszaak meer dan 120 jaar gevangenisstraf had opgelegd, boetes ten belope van 940.800 euro had uitgesproken en 20 miljoen euro had verbeurd verklaard. Dat soort mededelingen kunt u met grote regelmaat lezen op sociale media. Maar we gingen het vrolijk houden, dus laten we het over iets anders hebben.

We zouden het hier ook kunnen hebben over de nakende verkiezingen bij de Orde van Vlaamse Balies (hoezo, u heeft daarover nog niets gehoord?). Vier kandidaten willen Peter Callens opvolgen, maar voorlopig zorgt dat niet voor een grote opstoot van belangstelling voor en betrokkenheid bij het belangrijke werk van de OVB.

De zon zorgt voor wat vrolijkheid onder de mensen. Dat is misschien een beter onderwerp om nu over te berichten. Waar elders dan op sociale media laten we onze zieleroerselen echt volledig de vrije loop? Vandaag liet de balie van Antwerpen via Linkedin weten dat er “een gloednieuwe koffiemachine in de lounge staat”. Voor wie deze enkele mededeling niet voldoende is om vrolijk te worden, preciseert de balie: “Dat betekent: opnieuw genieten van heerlijke melkbereidingen). Cappuccino, latte of een warme choco: u kiest”. Een mens wordt daar toch vrolijk van?

​Is het niet aan de rechtbank om daar eerst uitspraak over te doen en de gevolgen van dit vermeend gebrek aan empathie te beoordelen?

Iets minder vrolijk makend is een confrater die uit een zittingszaal komt met de iPhone in de hand en honderduit in een filmpje het pleidooi overdoet dat zichtbaar enkele ogenblikken eerder – en blijkbaar in alle hevigheid – voor de rechtbank was afgerond. De confrater ratelt met een verbazingwekkende boodschap: de tegenstrever (die blijkbaar optrad voor een seksueel delinquent) heeft niet de minste spijt betuigd voor de daden van zijn cliënt. Is het niet aan de rechtbank om daar eerst uitspraak over te doen en de gevolgen van dit vermeend gebrek aan empathie te beoordelen? En als die confrater nu enkele dagen later zichzelf opnieuw bekijkt, hoe ziet die dan zichzelf in de spiegel?

Wie doorheen de sociale media scrolt ontwaart vaak hoeraberichten. Advocaten vertellen honderduit over hun sprankelende overwinningen in rechtszaken of over hun onvervangbare rol bij de totstandkoming van een overname. Het is niet zeker of ze daarbij allemaal artikel 86 van de deontologische code van de OVB vers in gedachten hebben. Dat artikel bepaalt dat bij al die reclamemeldingen de toestemming van de cliënt vereist is (“Tenzij zijn beroepsgeheim of de regelgeving die verband houdt met de gegevensbescherming zich ertegen verzet, mag de advocaat in zijn publiciteit gewag maken van de aard, de omvang en het resultaat van de dossiers die hij behandelde of die hij behandelt, dit zonder vermelding van de naam van de cliënt, tenzij die laatste zich hiermee specifiek akkoord verklaart”).

Er wordt vrolijk getetterd op sociale media, wat dan weer een andere vorm van communicatie in het leven roept, die bestaat uit het hardnekkige aanhouden van absolute stilte. Advocaten worden ingehuurd met de bedoeling ervoor te zorgen dat er zo weinig mogelijk over een zaak wordt verspreid in de media. Vroeger heette dat gewoon discretie en was het de gangbare norm in de advocatuur, maar nu is het uitgegroeid tot een nichespecialisatie.

Laten we het verder vrolijk houden.

​Hugo Lamon

​​Lees hier de wekelijkse column van meester Hugo Lamon over Justitie.

​Op de hoogte blijven van alle nieuwigheden binnen justitie, advocatuur en de juridische en fiscale wereld? Volg Jubel.be op LinkedIn.