​Ik sta voor een statig pand in Leuven, Heverlee. Ik heb er afgesproken met notaris Alexis Brusselmans. Om te praten over de druk die een notaris dagelijks voelt, maar vooral over hoe mooi het beroep is. Over hoe een notaris van mensen moet houden, en hoe je elke dag weer nieuwe dingen leert. Het pand waarin zijn kantoor gevestigd is, lijkt perfect te weerspiegelen hoe de notaris naar het beroep kijkt, besef ik na ons gesprek. Een klassiek gebouw aan de buitenkant, fris en modern ingericht aan de binnenkant. Zo ook komt Alexis Brusselmans op me over; hij oefent een ernstig beroep uit met een eeuwenoude traditie maar dan met een moderne twist en veel menselijkheid.

In een kennismakingsgesprek aan de telefoon had hij al laten weten niet de stereotiepe notaris te zijn. Dat blijkt al gauw, hij ontvangt me … op sneakers. “Zeg maar Alexis”. Hier geen “meneer de notaris”. Het ijs is meteen gebroken. En het is tekenend voor de rest van ons gesprek: hartelijk en open. Zo staat hij ook tegenover zijn cliënten, want “een notaris moet van mensen houden.”

Het begin: de keuze voor rechten en het notariaat

“Het begon voor mij bij het lezen van Het Proces van Kafka – in het Duits dan nog wel”, vertelt Alexis. Het ondoorgrondelijke labyrint van onrecht waarin Jozef K. terechtkomt, was een eyeopener. Een trigger om meer te willen leren over ons rechtssysteem, en om het onrecht dat we soms ervaren, te bestrijden.

“Eigenlijk wilde ik eerst diplomaat worden, of magistraat – en dan nog liefst vrederechter”. Het notariaat lijkt van die jobs ver af te staan, maar eigenlijk hebben ze veel met elkaar gemeen. Het zijn alle drie jobs waarin de mens centraal staat. Waarin je moet bemiddelen tussen mensen. Zoals een vrederechter tussenkomt in geschillen, zo kan ook een notaris dat doen. Een conflict tussen erfgenamen, tussen partijen in een vastgoedtransactie. “Je bent als notaris soms de eerste rechter”. Je haalt de angel uit het conflict, zodat het geschil niet tot een gerechtelijke procedure moet leiden. Het is een opdracht die de overheid ook effectief aan de notaris toevertrouwt.

​Heel veel mensen verwachten heel veel van je, en dat de hele dag, “vanaf het moment dat je je ’s ochtends scheert – Alexis Brusselmans

Botsen op muren

Vorig jaar postte Alexis een heel openhartig bericht op LinkedIn. Over hoe de druk die hij voelde tot paniekaanvallen had geleid. Het is de eigenlijke reden waarom we samenzitten. “Met mijn post wilde ik het taboe over mentaal welzijn doorbreken. Eigenlijk heb ik er niet te lang over nagedacht.” Het bericht raakte een gevoelige snaar. Meer dan honderdduizend keer werd het bericht ondertussen gelezen. Tientallen privéberichten kreeg Alexis binnen. De (werk)druk en hoe moeilijk het is om daarmee om te gaan, is voor velen in het notariaat herkenbaar. “Ik wist niet dat het thema zo hard leefde. Maar ik ben blij dat ik het mee bespreekbaar kan maken.” Velen – zeker de jongere Generation Z – wisten ook de openheid enorm te appreciëren.

“De paniekaanvallen begonnen geleidelijk aan”, vertelt Alexis, “eerst enkel in heel stresserende situaties in mijn professioneel of privéleven, zoals een vereffening met drie of vier partijen en evenveel advocaten aan de tafel, of na een slapeloze nacht.” Je eerste instinct is dan om het te onderdrukken, om het in de doofpot te stoppen. Het zal wel vanzelf overgaan, maak je je zelf wijs. Waar het precies vandaan komt? Je staat als notaris natuurlijk onder grote druk. Aan de ene kant draag je bij tijd en wijle een verpletterende verantwoordelijkheid, aan de andere kant moet je als notaris veel empathie tonen met je cliënten, ook dat kan veel vergen van een mens. Bovendien kan je het als een zelfstandige niet permitteren om uit te vallen: er zijn de dossiers die je moet opvolgen, je wil je cliënten niet in de steek laten, je moet je kantoor en medewerkers managen, … Heel veel mensen verwachten heel veel van je, en dat de hele dag, “vanaf het moment dat je je ’s ochtends scheert”.

Meditatie en openheid als sleutel

Hoe ga je er mee om? Er is niet één wonderoplossing die werkt voor iedereen. Eén ding moet je wel beseffen: de maatschappij verandert niet, de eisen van je cliënten veranderen niet. Je moet dus jezelf veranderen. Anders naar je ambt kijken. “Dat betekent ‘leren relativeren’, al is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.” Het betekent ook even de tijd nemen om tot jezelf te komen tussen twee afspraken door. Dat is helaas niet altijd evident. Sinds COVID werken we meer en meer digitaal. Voor een tussenkomst bij een akte hoef je dus niet meer naar een confrater aan de andere kant van het land te rijden. Een enorme tijdsbesparing. We moeten die digitalisering dus echt wel omarmen. Maar het heeft ook wel nadelen, dat moeten we erkennen. “Als ik vroeger op verplaatsing moest naar pakweg Oostende, maakte ik er een gewoonte van om minstens tot het strand te wandelen. Ik moest de zee gezien hebben.” Van de zilte zeelucht opsnuiven of in de rit terug van muziek op je autoradio genieten en tot rust komen is er nu niet meer bij. “Nu verlijd ik soms vijftien akten per dag. Je hebt amper tijd om tussendoor een broodje te eten.” Het is voortdurend zoeken naar evenwicht.

En toch. Toch moet je die korte pauzes voor jezelf afdwingen. Alexis gebruikt die pauzes om te mediteren. “Al is het maar twee minuten, tussen twee afspraken door.” Die meditatiemomenten werken voor hem.

En de buitenlucht helpt ook. Je kan natuurlijk moeilijk met je cliënten in het park afspreken om een akte te verlijden. Maar met zijn medewerkers houdt hij wel besprekingen in openlucht. Het geeft letterlijk en figuurlijk de broodnodige zuurstof aan een gesprek.

En ook hier komt openheid weer ter sprake. “Ik communiceer ook open met mijn cliënten”. Dat brengt ook verlichting, het besef dat je cliënten er begrip voor hebben, dat ze je openheid waarderen.

“Work hard, play hard”. Het was het motto waarnaar Alexis jarenlang leefde. “Nu zoek ik meer naar evenwicht.”

De kracht van een team

Vanaf dag één heb ik ook mijn team ingelicht. “Ik heb me wel tien keer geëxcuseerd voor de situatie waarin ik hen bracht.”. Geen excuses nodig – dat was hun eensgezinde reactie. “Ze namen heel veel uit handen. Ik moest me enkel nog concentreren op het verlijden van de aktes – een taak die ik uiteraard niet uit handen kon geven.” Ook Alexis’ echtgenote was en is een onmisbare bondgenote in het runnen van het team. “Als je veel deelt, krijgt je ook veel terug.”

​Het is een ongelooflijk mooi beroep. Het is dan ook zo jammer dat de buitenwereld er vaak een stereotiep beeld van heeft – Alexis Brusselmans

Een “bangelijk” beroep

Met ons gesprek wil Alexis taboes doorbreken. Maar wat hij zeker niet wil doen is jonge mensen afschrikken. Verre van. “Notaris zijn, is echt ‘machtig’”. Het is een ongelooflijk mooi beroep. Het is dan ook zo jammer dat de buitenwereld er vaak een stereotiep – zeg maar ‘verkeerd’ – beeld van heeft. Ook dat probeert hij te doorbreken. Door actief te zijn op sociale media. Niet alleen op LinkedIn, maar ook op Instagram. Vroeger was de notaris de notabele van het dorp, samen met de advocaat, de schoolmeester, ‘meneer doktoor’ en ‘meneer pastoor’. Dat clichébeeld is achterhaald. De notaris anno 2026 staat op hetzelfde niveau als zijn cliënt. Het is een beroep van de eenentwintigste eeuw geworden. ‘Jong’, ‘modern’ en ‘notariaat’ zijn geen woorden meer die elkaar uitsluiten.

“Bij ons op kantoor is iedereen welkom”, vertelt Alexis. “Ik zie makkelijk tussen de vijftig en honderd mensen per week. Van allerlei achtergronden en leeftijden. Die diversiteit is enorm verrijkend.” Ook de diversiteit in het soort dossiers houdt het boeiend: het ene moment vang je rouwende erfgenamen op waarvoor je een nalatenschap afhandelt, die vragen misschien wat extra tijd en ondersteuning; vervolgens begeleid je een vennootschap die een kapitaalverhoging wil doorvoeren en dat liefst zo snel en efficiënt mogelijk; daarna kom je tussen bij een echtscheiding, … Je doet heel veel zelf, en weet wanneer je je cliënt beter naar een andere expert doorverwijst.

Houden van mensen

Je ziet zoveel mensen, je ontmoet hen op cruciale fases in hun leven. Bij leven en dood. Wanneer ze een geliefde hebben verloren, maar ook wanneer ze hun eerste woning kopen. “Je moet dus wel van mensen houden.” Een goeie notaris worden; dat vereist mensenkennis en psychologisch doorzicht. Dat kan je niet op de schoolbanken leren. Het moet een beetje in je zitten. Verder leer je het gaandeweg, soms met vallen en opstaan. “Ook ik leer nog elke dag bij.”

Een hoopvolle boodschap

Na afloop van ons gesprek doen we nog een fotoshoot in het mooie, moderne kantoor. Met graffiti aan de muur. Even later stap ik met een goed gevoel weer de trein op naar Antwerpen. Ik heb veel geleerd over het notariaat. Over de druk die je als notaris voelt. Over de zware verantwoordelijkheid van de job. Maar ook vooral over hoe schoon het is. Dat het tijd is om de stereotypes achter ons te laten. Ik ontmoette een man met een enorme passie voor zijn vak, en veel liefde voor zijn cliënten en medewerkers. Daarmee is Alexis een wandelend reclamebord voor het notariaat. Alles komt goed.

Wim Putzeys, met heel veel dank aan Alexis Brusselmans

​Dit interview verscheen eerder ook in het Jubel Magazine. Het papieren tijdschrift ontvangen? Stuur een mailtje naar redactie@jubel.be