​Elke ochtend smeer ik boterhammen, zoek ik naar een verloren zwemzak en controleer ik of de agenda's getekend zijn. Na school sta ik aan de schoolpoort. 's Avonds zit ik naast de oudste dochter aan tafel om te helpen met haar huiswerk. Ik betaal mee aan de schoolrekening. Al twee jaar ben ik plusmama van de drie kinderen van mijn partner. Zij wonen één week op twee bij ons, in mijn huis.

Toch besta ik voor de school niet.

Mijn partner vroeg de school om ook mij op te nemen in de communicatie. Het ging niet om inzage in rapporten of het nemen van beslissingen. Het ging om de gewone mails: een uitstap, een vergeten formulier, een oudercontact. Het antwoord van de directie was dat dat niet kan zonder toestemming van de moeder.

Ik neem de school niets kwalijk. Ze volgt de regels. Het probleem zit in de regels zelf. Juridisch ben ik een vreemde voor de kinderen met wie ik de helft van mijn leven deel. Ik heb geen enkel statuut, geen recht op informatie en geen stem, ook niet in de kleinste dagdagelijkse dingen.

Wat het extra wrang maakt: waar het geld kost, besta ik plots wel. Toen het tarief voor de kinderopvang werd berekend, telde mijn inkomen gewoon mee. Mijn partner en ik wonen wettelijk samen, dus voor de overheid vormen wij een gezin. Ik draag mee de kosten, maar krijg niet de informatie die nodig is om die zorg goed te doen.

Ik ben niet de enige. Volgens de Gezinsenquête van de Vlaamse overheid is ongeveer één op acht gezinnen met kinderen in Vlaanderen een nieuw samengesteld gezin, 13 procent dus. In 2016 ging het al om zo'n 95.000 gezinnen en sindsdien is hun aandeel nog gestegen. In elk van die gezinnen staan plusouders die koken, brengen, halen, troosten en betalen. Zij lopen dagelijks tegen dezelfde muur aan: bij de dokter, bij de sportclub, op school. De Gezinsbond wijst er al jaren op. Het Grondwettelijk Hof stelde het gebrek aan een statuut voor plusouders al voorzichtig aan de kaak. Er werden al verschillende wetsvoorstellen ingediend, maar geen enkel werd goedgekeurd.

Ik begrijp dat dit gevoelig ligt. Niemand wil de plaats van een vader of moeder innemen, ik ook niet. Kinderen hebben recht op hun twee ouders en die ouders moeten de grote beslissingen blijven nemen. Maar tussen "ouder" en "vreemde" ligt een enorm grijze zone. Precies daar leven plusouders. Een statuut dat plusouders erkent voor de dagelijkse zorg, met duidelijke voorwaarden en met het belang van het kind voorop, neemt niemand iets af. Het maakt alleen officieel wat in veel gezinnen al lang de realiteit is.

In het regeerakkoord van begin 2025 staat dat de regering een wettelijk kader voor zorgouderschap "overweegt". Anderhalf jaar later is daar nog niets van te zien. Overwegen is niet hetzelfde als doen. Ondertussen worden kinderen groot. Voor hen is de vraag niet juridisch, maar heel concreet: waarom weet de volwassene die mij elke dag van school haalt niet dat er morgen een uitstap is?

Daarom vraag ik minister van Justitie Annelies Verlinden en de leden van de Kamercommissie Justitie om van het zorgouderschap een prioriteit te maken. Werk een helder statuut uit dat plusouders minstens toegang geeft tot praktische informatie en dagelijkse beslissingen. En zorg dat de overheid consequent is: wie als gezin telt voor de rekening, telt ook als gezin voor de zorg.

Ik wil geen moeder zijn in de plaats van. Ik wil gewoon niet langer (juridisch) onzichtbaar zijn voor de kinderen voor wie ik elke dag met veel liefde, plezier en toewijding zorg.

Valérie Van Hoorebeke, plusmama, Lier

Deze open brief stond eerder in De Standaard